Week 16: Terugschakelen — waar ik Claude juist minder ging gebruiken

Deze week zette ik een stap terug. Niet uit frustratie met de tools, maar uit iets wat meer op zelfkennis lijkt. Claude is verbluffend goed in het uitwerken van ideeën, outlines schrijven en zelfs complete slides maken. En juist daarom besloot ik er de afgelopen dagen minder gebruik van te maken bij het voorbereiden van presentaties.

Waar ik op terugschakelde

Claude is breedsprakig. Dat is een eigenschap die je bij een blogpost misschien nog kunt temmen, maar bij slides werkt het averechts. Als ik een concept via Claude laat uitwerken, zie ik dat terug in de presentatie: te veel tekst op een slide, te veel bullets, te veel toelichting bij dingen die eigenlijk als pauze moeten werken.

Belangrijker nog: als ik het denkwerk uitbesteed, zit het verhaal niet in mijn hoofd. En dat merk je op het podium. Een presentatie is geen voordracht van een script, het is een gesprek met een zaal. Je moet kunnen afwijken, van volgorde veranderen, een grap invoegen als de energie wegzakt, doorvragen als je iemand ziet knikken. Dat werkt alleen als het verhaal echt van jou is. Deze week merkte ik dat ik door zelf aan de outline te werken scherper werd in wat ik eigenlijk wilde zeggen — en dat ik de volgorde onderweg meerdere keren heb omgegooid, iets wat met een kant-en-klare AI-outline veel minder snel gebeurt.

De PowerPoint-plugin blijf ik wel gebruiken. Die is traag, echt traag, maar de visuele kwaliteit van slides die hij in huisstijl opmaakt is onverslaanbaar. Dat is een ander type taak: geen denkwerk, maar uitvoerend werk. Daar past de AI goed. Het verschil tussen die twee is waar ik deze week bewuster op ben gaan letten.

Waar ik juist vol op Claude leunde

Tegelijk was de week er een van flink doorbouwen aan het ecosysteem rondom de podcast. De mediapartner-sectie op aitodaylive.nl staat nu volledig opgetuigd met een overzichtspagina en individuele detailpagina’s, inclusief episode cards met artwork en audio players. Het template-systeem dat daarbij is ontstaan betekent dat een nieuwe partner straks in minuten kan worden toegevoegd in plaats van uren. Dat is het type herhalend werk waar AI-agents echt shinen.

Ook het statistiek-dashboard kreeg een ingrijpende redesign. Van een vrij saai overzicht naar wat ik een “intelligence briefing”-stijl ben gaan noemen: donker, in de kleuren van de podcast, met panels die de daadwerkelijke content van onderliggende pagina’s laten zien. Dat ging via drie iteraties heen en weer. Eerst te generiek, toen te minimaal, toen pas raak. Wat me opviel in dat proces: Claude’s eerste poging is bijna altijd te voorzichtig. Je moet expliciet vragen om dichtheid, om rauwe data in beeld, om durf. “Saai! Ik wil een glimp van details” was letterlijk de correctie die het omsloeg.

En toen was er nog de audiogram-pipeline die een hele nacht aan het renderen was voor de laatste clip van een aflevering. Tegen de ochtend stond de teller op 1500 van de 1800 frames. Mijn laptop was in slaapstand gegaan en had zichzelf aan het throttlen geslagen. Niks dramatisch, maar wel een herinnering dat AI-gedreven workflows je niet ontslaan van het nadenken over systemen eromheen. Een process dat lokaal draait is afhankelijk van je hardware, je energiebeheer-instellingen, je thermals.

Bijsturen

Mijn aansturing was deze week iteratief en visueel-eerst. Bij het dashboard vroeg ik consequent om een design voordat er code kwam. “Laat me eerst zien hoe je denkt dat het eruit gaat zien.” Dat voorkomt een halfuur coderen in de verkeerde richting. Bij kleinere zaken — een QR-code voor het boek, een snelle FOX-naar-VOX correctie in een ondertitel — werkte een andere modus juist beter: geen uitgebreide briefing, alleen “respond without thinking block” en de concrete opdracht.

Wat ik bijstuurde was vooral het niveau van dichtheid. Grafieken die te ruim stonden moesten de cards vullen. Dashboards die te uniform waren mochten per panel onderscheidend zijn. Die neiging tot het veilige gemiddelde is iets om scherp op te letten bij visueel werk.

Wat het met mij deed

Het terugschakelen bij presentaties voelde eerst als inefficiënt. Ik heb het instrument, ik weet hoe het werkt, ik zou er sneller mee moeten zijn. Maar sneller is niet altijd beter. Een presentatie die ik zelf heb opgebouwd staat anders in mijn hoofd dan een die Claude voor me heeft uitgelijnd. Dat is geen nostalgie of ambachtelijke trots, dat is een praktisch verschil dat de zaal voelt.

Wat dit experiment me steeds meer laat zien is dat het minder gaat over “hoeveel kan AI doen” en meer over “waar moet ik erbij blijven”. Bij uitvoerend werk, bij herhaling, bij opmaak — daar kan de agent heel ver zelfstandig gaan. Bij denkwerk waarvan ik de eigenaar moet blijven, bij het verhaal dat uit mijn mond komt, daar moet ik zelf de pen vasthouden. Dat onderscheid was aan het begin van het jaar vaag. Het wordt nu concreter.

Ik vond het ook ongemakkelijk om het toe te geven. Een jaar lang software bouwen met AI-agents en dan zeggen: bij mijn presentaties heb ik Claude juist teruggeschroefd. Alsof het een terugtrekking is. Maar het is geen terugtrekking, het is kalibreren. Je leert een instrument pas echt kennen als je ook weet wanneer je het níet moet gebruiken.