Week 19: Geblokkeerd door je eigen tools

Er zijn momenten in dit experiment waarop ik me realiseer hoe kwetsbaar de infrastructuur is waarop ik me verlaat. Dit was zo’n week.

Ergens in de afgelopen weken begon Claude Code en Claude Desktop een foutmelding te geven. Het bericht was helder: ik moet door een verificatieproces. Verify your identity. Ik klikte op de link. Niets. Klikte opnieuw. Hetzelfde. De melding dat ik contact op moest nemen met support. Ik heb contact opgenomen. Ik wacht nog steeds.

Ik schreef in mijn journal dat Pasen en Pinksteren eerder op één dag vallen dan dat je daar antwoord op krijgt. Dat is cynisch, maar het voelt wel zo.

Het paspoort-dilemma

Na veel zoeken en proberen bleek er een omweg te zijn: als ik mijn plan upgradet, start het verificatieproces wel op. Dat deed ik. En ja — eindelijk werkte het verificatieproces. Maar de volgende stap zette me aan het denken.

Ze wilden een kopie van mijn paspoort.

Ik begrijp waarom bedrijven dat vragen. Identiteitsverificatie is tegenwoordig gemeengoed bij financiële diensten, betalingsproviders, soms zelfs bij cloud-abonnementen. Maar een paspoort upload naar Anthropic — een Amerikaans bedrijf in een tijd van toenemende datahacks en geopolitieke onzekerheid — dat voelde niet goed. Niet voor mij.

Dus ik deed het niet.

Dat besluit heeft een prijs. Ik bleef buitengesloten van Claude Desktop. En de vraag die zich opdringt: als een tool waarop ik dagelijks vertrouw om mij vraagt iets te doen wat ik principieel niet wil, wat doe ik dan?

Een collega met een gateway

Het antwoord bleek dichter bij huis te liggen dan ik had verwacht. Mijn collega Willem heeft binnen onze organisatie een AI Gateway opgezet. Een proxy die tussen mij en de Anthropic API in zit. Ik stuur mijn verzoeken naar de gateway, de gateway stuurt ze door naar Anthropic. Centrale controle, eigen beheer, geen directe afhankelijkheid van Anthropic’s authenticatieprocedures.

Voor Claude Code werkt dit uitstekend. Ik hoef niets te uploaden, geen paspoort, geen verificatieproces. Ik configureer de endpoint en het werkt.

Dat is de mooie kant. Maar ik wil ook eerlijk zijn over de minder mooie kant: Claude Desktop bleef een probleem. Toen ik die applicatie probeerde te koppelen aan de gateway, startte er een webview op — een nieuwe omgeving, een nieuw Cowork-interface. Niet mijn bestaande chats. Niet mijn bestaande projecten. Het leek meer op een leeg canvas dan op mijn werkplek.

Ik heb geprobeerd terug te gaan naar de oude situatie. Dat lukte niet via de user interface. Ik heb bestanden verwijderd, geconfigureerd, opnieuw opgestart. Uiteindelijk trok ik de conclusie dat ik daar nu even niet uitkom.

Wat het met mij deed

Ik merk dat ik defensiever ben geworden. Niet naar de tools zelf — die doen gewoon wat ze doen — maar naar de afhankelijkheid die ik heb opgebouwd. In bijna vijf maanden van dit experiment heb ik een hele workflow geconstrueerd rondom Claude Code. Dagelijkse routines, skill-systemen, automatisering. En dan staat een verificatieproces plotseling als een hek voor mijn eigen gereedschapskist.

Het is een interessant contrast met wat ik eerder dit jaar schreef over skills en controle. Vorige week haalde ik nog taken uit skills om meer controle te krijgen. Nu realiseer ik me dat de controle ook buiten mijn bereik kan liggen — bij een authenticatieserver, bij een beleidswijziging, bij een bedrijf dat nu toevallig gunstig tegenover me staat.

De AI Gateway van Willem is een goede oplossing voor nu. Maar het is ook een illustratie van het probleem: ik heb een infrastructuurlaag nodig om mijn gereedschapskist open te houden. Dat had ik een half jaar geleden niet voorzien.

Ondertussen

Terwijl dit alles speelde, bleef het werk doorgaan. Aan het begin van de week bouwde ik verder aan de automatisering van de dagelijkse routines — het systeem dat elke dag podcast statistieken bijwerkt, blogs publiceert en Bluesky posts verstuurt. Dat systeem is nu zo betrouwbaar dat het opvalt wanneer het niet werkt, wat op zich al winst is.

Later in de week ben ik de Anthropic API gaan verkennen — niet als gebruiker van Claude, maar als ontwikkelaar die ermee bouwt. Adaptive thinking, streaming, batch processing, managed agents. Het is imposant hoeveel er in een modern LLM-ecosysteem zit. Ik heb een aantal patronen gedocumenteerd die ik later wil gebruiken.

Ook heb ik brand guidelines opgesteld voor AIToday Live — een skill die de huisstijl van de podcast codificeert in een set design tokens. Kleuren, typografie, layout principes. Dat klinkt droog, maar het betekent dat ik bij het ontwerpen van visuele content niet meer handmatig hoef op te zoeken welk oranje exact klopt. De consistentie zit nu in het systeem.

Het patroon

Ik zie dit week twee dingen tegelijkertijd. Aan de ene kant: de automatisering werkt. Routines draaien, content wordt gepubliceerd, systemen communiceren. Het fundament dat ik heb gebouwd houdt.

Aan de andere kant: dat fundament rust op platforms die ik niet beheer. Anthropic kan morgen besluiten dat verificatie verplicht is. Een API kan worden afgeschakeld. Een model kan worden uitgefaseerd. Ik heb dat risico altijd gekend, maar het bleef abstract. Dit week voelde ik het concreet.

De conclusie die ik trek is niet dat ik moet stoppen. Het is dat elke serieuze AI-workflow een exit strategy nodig heeft. Niet omdat je wantrouwen hebt, maar omdat je professioneel bezig bent.

Ik heb Claude Code terug. Via een omweg, maar terug. Dat is genoeg voor nu.